WIERSZE MARIANA

 

 

         Ju? kiedy? wspomina?em, ?e poszukiwacze swoich korzeni ?yj? nie tylko genealogi?. Na potwierdzenie moich s?�w w ubieg?ym roku zapoznali?my si? z tw�rczo?ci? malarsk? wsp�?tw�rczyni indeks�w metrykalnych Rypina - Joanny Kowalskiej. Mieli?my w�wczas uczt? dla oka.

Dzisiaj proponuj? kolejn? uczt?, ale tym razem dla ucha. Z wielk? przyjemno?ci? przedstawiam fragment tw�rczo?ci znanego toru?skiego genealoga amatora - Mariana Pniewskiego.

Jego wizyty w miejscach ?ycia swoich przodk�w owocuj? kolejnymi utworami. Potrafi on ukwieci? pi?knymi wierszami swoje odkrycia genealogiczne. Inne literackie dokonania umie?ci? w Kronice, pracy autorskiej dotycz?cej historii rodzin Pniewskich i Wilczewskich, tym samym nada? jej swoistego kolorytu oraz niepowtarzalnego klimatu.

W prezentowanych utworach dostrzegam wielk? mi?o?ci do Ma?ej Ojczyzny � jego rodzinnego miasta Golubia � Dobrzynia.

 

Redaktor, wrzesie? 2011r.

Zapomniana uliczka

 

Zapomniana uliczka, nasz male?ki ?wiat

Na niej domki murowane, ?lad minionych lat

Przytulone do czerwonego muru, histori? przemawia?y

A mieszkaj?cy tu ludzie nie tylko o wojnach rozprawiali

Tu si? rodzi?y ca?e pokolenia, by?y wesela , pogrzeby

Po prostu, golubska epopeja.

Na zapomnianej uliczce, drzewa by?y jeszcze bardziej zielone

Kwiatem  majowym, jeszcze bardziej ukwiecone.

A w malutkich ogr�dkach, moc r�?nego ziela

Od przys?owiowej pietruszki, do prawdziwego chmiela.

Gwar dzieci?cych g?os�w codziennie tu rozbrzmiewa?

Kwiat golubskiej m?odzie?y coraz bardziej dojrzewa?

A zakochane pary mi?o?? tu sw? wyznawa?y

Pierwsze nie?mia?e poca?unki i lube westchnienia

Dziewcz?ta, ch?opcom rozdawa?y.

Zapomniana uliczka, ukochany nasz ma?y ?wiat

Tylko wspomnie? bez liku tu zosta?o

A  w mej d?oni czerwony zwi?d?y ju? kwiat.

Dzi? na naszej uliczce jako? pusto i cicho

Wi?c nie bud?my tej ciszy, bo porwie j? licho.

 

Toru? / Marian Pniewski

 

 

 

T?sknota Serca

 

Jednego serca, serca mi  dzi? trzeba

A wtedy z rado?ci? polec? ponad sk?ony nieba

Sercem tym otwiera? b?d? wszystkie bramy

Ba? si? b?d? mnie wtedy wszyscy tyrani.

Dobroci wielkiej co dzie? oczekuj?

Kogo? niezwyk?ego oczyma wypatruje

A gdy to si? spe?ni, podzi?kuj? Bogu

I z wielk?  rado?ci? powitam u progu.

A gdy nadejdzie ta ostatnia godzina

I zegar m�j wskaz�wki swoje zatrzyma

Pomy?l o mnie przyjacielu drogi

I odprowad? mnie na pa?skie roz?ogi.

A gdy potem zawitasz i staniesz przy mym grobie

M�w mi  wtedy o znajomych , troszeczk? o sobie

O stronach rodzinnych tam w golubskiej ziemi

Bo tam miasteczko nasze i wzg�rza w zieleni

Tam zamczysko murowane i rzeka i las

Ach , szkoda m�j przyjacielu drogi

?e nie ma tam ju? nas.

 

Toru? . Dn.15.05.11r. /  Marian Pniewski /

 

 

 

Dobranoc � Po?egnanie

 

Ju? wiecz�r nad naszym miasteczkiem

A nad nami  ksi??yc i gwiazd mrowie

Przed nami w dolinie rz?d ulicznych latarni

?wiec?cych jak ?ywe pochodnie

W blasku tego ?wiat?a widoczna

Nasza uliczka cicha i mroczna

Bo przecie? tam nas ju? nie ma

W tej naszej uliczce zapomnienia.

Stoimy na zamkowym wzg�rzu

Mo?e ostatni to ju? raz

Spogl?daj?c na miasto, na rzek?i widoczny w oddali ciemny las

Ach ,to po?egnania nadszed? ju? czas

Ju? czas.

Wyje?d?am  ciemno?ci? nocy okryty

?alem i smutkiem przybity

Czy wr�c? tu jeszcze, kt�? to wie?

Czy zobacz? Ci? jeszcze, jak w uroczym ?nie?

A gdybym ju? tu nie wr�ci?

Przyjacielu m�j drogi

Niech wi?c Twoje  ponios? Ci? nogi

Do tego miejsca naszego ostatniego wspomnienia

I prosz? , zostaw tam sw�j ?lad

W naszej uliczce zapomnienia.

 

                                                           Toru?  / Marian Pniewski /

 

 

Podw�rkowa ?aweczka

Na naszym podw�rku ?aweczka sta?a

Ni to za du?a , ani za ma?a

Na niej to w  upalne letnie wieczory

S?siedzka bra? prowadzi?a spory

Ach, jakie dysputy si? na niej toczy?y

A to o dzieciach, a to czy w szkole by?y.

Jedna s?siadka drugiej przepis podaje

Jak si? przyrz?dza potrawy z jajek.

S?siad z s?siadem troch? po kryjomu

W�deczk? spijaj? zrobion? w domu.

A Zosia z Janink? c�rk? s?siadki

Rozprawiaj? ?ywo  jak dwie dzierlatki.

I tak to na podw�rzu w lubym nastroju

Up?ywaj? s?siedzkie chwile letniego wieczoru

A gdy ju? lato w dal ulecia?o

Podw�rze jesie?, a potem zim? wita?o.

Opustosza?o podw�rko i ?aweczka te? pusta

Nie ma ju? s?siad�w i dzieci gwar usta?.

Po jakim? czasie i ?aweczka znik?a

Pozosta?a tylko ju? pami??, delikatna

 Jak paj?cza nitka.   

                                       Toru? (Marian Pniewski)